Blog Jack van der Hout

door: Jack van der Hout

Het is al weer een tijdje geleden dat ik de pen ter hand nam. Uiteraard een virtuele pen, want ik zit nu gewoon te tikken. Wat gebeurt er in de raad?
"Het proces om te komen tot prioriteiten was wat mij betreft best goed opgezet. "

Liever gezegd, wat is er gebeurd, al die tijd? Wel, er is heel wat gebeurd, en als het goed is heeft iedereen dat gemerkt. Molenwaard nabij, de grote decentralisatieshow en een echte grote bezuinigingsgolf. Tja, en dan zit je daar als raadslid met een portefeuille duurzaamheid en voorzieningen. Terwijl de hele samenleving zich druk maakt over de onder druk staande sociale paragraaf, het jeugdbeleid en de bezuinigingen, heb je het relatief niet zo druk. De woordvoerders op de sociale paragraaf en de fractievoorzitters hadden en hebben het heel druk. Wel terecht, want wij willen toch graag dat ook op termijn er nog voldoende ondersteuning  blijft voor onze medeburgers die dat echt nodig hebben?

Er is wat afgepraat en geredeneerd, en niemand wist wat uiteindelijk vanuit de Rijksoverheid aan geld naar ons toe zou komen om de sociale voorzieningen op peil te kunnen houden. Ofwel efficiënt te besteden. Ik kreeg de indruk dat er wel erg veel tijd is besteed aan ongewisse zaken. Die mening heb ik nog, hoewel de discussies met  de vertegenwoordigers van instellingen, zorgaanbieders enz. wel heel veel inzicht hebben gegeven om samen verder te kunnen. Maar het had in de helft van de tijd gekund. Jammer, want er zijn ook andere belangrijke onderwerpen.

Bezuinigingen! Dat raakt iedereen, en ook de onderwerpen die ik mag behandelen. Het proces om te komen tot prioriteiten was wat mij betreft best goed opgezet. Je ziet hier een voorbeeld van samenwerking tussen college, ambtenaren en raad. Wij, als raad, hebben moeilijke keuzes moeten maken, waar gelukkig wel meningen van "de straat" in meegenomen konden worden. En het is nog niet af!

Nu iets anders. De afgelopen maanden ben ik gevraagd om wat werk over te nemen van een zieke auditor. Het ging om wat buitenlandse bezoeken bij een groot bedrijf. Helaas is de zieke, die ik redelijk kende, inmiddels overleden, 51 jaar oud. Hij was wel godsdienstig opgevoed, en er ook op aanspreekbaar. Hij had een andere wending aan zijn leven gegeven. Het zet je wel weer stil. Wij zijn uit en van onszelf niet beter.  Laat ik maar naar mezelf kijken. Het leven is jachtig, en je wordt zo snel meegesleept. Dat geldt ook in het raadswerk. Zoveel zorgen, zoveel noden. Wie houdt er rekening mee te moeten verschijnen voor een heilig God? Het zal alleen kunnen zonder verschrikken als we verzoend zijn door het bloed van Christus! Mogen we Hem kennen? Dan is Zijn last licht, en Zijn juk is zacht.